بدن برای زنده ماندن به خوراک و اکسیژن نیازمند است ولی فقط بودن غذا در معده و بودن اکسیژن در ششها کافی نیست، بلکه این دو باید به همه نقاط بدن برسند و خون این عمل یعنی رساندن آن مواد به همه بدن را برعهده دارد. خون در لولههایی به نام رگ جریان مییابد. قلب، خون را در رگها به جریان میاندازد.
در حدود ۷ الی ۸ درصد وزن بدن را خون تشکیل میدهد و در انسان بالغ بطور متوسط ۵ لیتر از حجم بدن را خون تشکیل میدهد
یک قطره خون به یک قطره جوهر قرمز میماند، ولی ساختارش به سادگی ساختار جوهر نیست بلکه مواد گوناگون در آن هست. قسمت مایع خون قرمز نیست. قرمزی رنگ خون به خاطر گویچههای قرمزرنگ فراوان آن است، گویچههایی که گلوبول قرمز نامیده میشوند. گلوبولهای قرمز اکسیژن را از شش میگیرند و به دیگر نقاط بدن میبرند. قسمت مایع خون پلاسما نام دارد. قسمت عمده پلاسما را آب تشکیل دادهاست رساندن غذای سالم به همه نقاط بدن و دفع مواد زائد کار پلاسما است.
خون از دو قسمت تشکیل شده است:
1- عناصر متشکل یا سلول های خونی که شامل اریتروسیت ها همان گلبول های قرمز، پلاکت ها و لکوسیت ها یا همان گلبول سفید می باشند.2-پلاسمااگر خون از سیستم چرخشی خارج شود لخته می شود. این لخته حاوی عناصر سلولی و مایع زرد روشنی به نام سرم است که از ماده انعقاد یافته یا همان لخته جدا می شود. حجم توده گلبول های قرمز (هماتوکریت ها) در مردان 40 تا 50 درصد و در زنان 35 تا 45 درصد می باشد.

گلبولهای سفید
.jpg)
گرانولوسیت ها
![بازوفیل بازوفیلها (Basophil) کمترین درصد گلبولهای سفید (۱٪) در یک گسترش خونی را دارند. کروی شکل اند و ۱۰ تا ۱۴ میکرون قطر دارند (کوچکتر از ائوزینوفیل). هسته آنها دارای کروماتین غلیظ، فرورفته، لوبوله، میزان کمتر کروماتین، پوشیده شده به وسیله گرانولها است (برخلاف ائوزینوفیلها).[۱] بازوفیلها دارای دانههای درشت آبی تیره در سیتوپلاسم خود هستند. این دانهها حاوی مواد متعددی مانند هیستامین، پروتئوگلیکان (مانندهپارین و کندروایتین) و آنزیمهای پروتئولیتیک (مانند الاستاز و لیزوفسفولیپاز) هستند که نقش مهمی در واکنشهای التهابی دارند. آزاد شدن هیستامین در خون باعث افزایش نفوذپذیری مویرگها و ایجاد علائم حساسیت (آلرژی) ازجمله التهاب، قرمزی، خارش و مخصوصاً کهیر میگردد. سایر مواد نیز در دفاع بدن در برابر میکروبها موثرند. اعمال بازوفیل ها قابلیت بیگانه خواری و توانایی کشتن خارج سلولی بازوفیلها بسیار ناچیز بوده و عمدتاً فعالیت آنها محدود به واکنشهای ازدیاد حساسیت نوع یک میباشد. بازوفیل ها و ماست سلها دارای گیرنده برای بخش Fc ایمونوگلوبولینهای IgE و IgG4 میباشند. هر مادهای که بتواند دو IgE سطحی بازوفیل ها یا ماست سلها را بهم وصل نماید (مانند آلرژن ها، سم زنبور، C3a و C5a)، موجب دگرانولاسیون این سلولها و آزاد شدن محتویات آنها گردیده که در نهایت واکنشهای ازدیاد حساسیت نوع یک را سبب میشود.](/uploadfile/file_portal/site_3346_web/file_portal_end/بخش-محتوایی-سایت/تصاویر/تصاویر-آموزشی/بازوفیل.jpg)
بازوفیل
![نوتروفیل نوتروفیل یا خنثیخواه (به انگلیسی: Neutrophil) نوعی گویچهٔ سفید بیگانهخوار است. نوتروفیلها دارای کموتاکسی (شیمیرَوی) هستند و در دستگاه ایمنی بدن انسان، در خط دوم دفاع غیراختصاصی قرار دارند.نوتروفیلهای گلبولهای سفید کروی شکلی هستند. این گلبولها ۱۲ تا ۱۸ میکرون قطر دارند. عمر نوتروفیلها حدود ۶ ساعت تا چند روز است. نوتروفیلها بیش از ۶۰٪ گلبولهای سفید خون را تشکیل میدهند ودارای هسته لبوله (چند لوبه) میباشند، توانائی بیگانه خواری (فاگوسیتوز) دارند. وضعیت هسته بسیار متراکم و کناری بوده و در وسط آن فرورفتگی وجود دارد و تا نصف قطر سلول میرسد. دارای سیتوپلاسم وسیع میباشند و نسبت هسته به سیتوپلاسم مساوی است. گرانولهای نوتروفیلی ظریف و صورتی رنگ، اندازه آنها متغیر، تقریباً همه آنها ثانویهاند. گرانولهای اولیه عمدتاً گرد و قطر ۵۰۰ نانومتری دارند. از مرحله متامایلوسیت به نسبت گرانولهای اولیه به ثانویه حدود ۱ به ۲ میباشد. نوتروفیلها دستگاه گلژی کوچکی دارند.[۱] نوتروفیلها در عفونتهای حاد مانند بیماریهای عفونی و آپاندیسیت حاد در خون افزایش مییابند. نوتروفیلها و مونوسیتها گویچههای سفیدی هستند که توانایی تراگذری (دیاپدز) را دارند.](/uploadfile/file_portal/site_3346_web/file_portal_end/بخش-محتوایی-سایت/تصاویر/تصاویر-آموزشی/نوتروفل.jpg)
نوتروفیل
.jpg)
گلبولهای قرمز
(2).jpg)
پلاکت ها